Pierwsze wycieczki z dzieckiem

Okazuje się, że jazda w skrzyni niekoniecznie musi się dziecku podobać! Pierwsze próby wspólnej jazdy wypadły dość blado. Zamiast okrzyków zachwytu i radości rozpoczęło się od płaczu i przerażenia a o siedzeniu na ławeczce z zapiętymi pasami nie było mowy. Pomocne okazało się ograniczenie przestrzeni w skrzyni poprzez wypełnienie jej boków długą, wysoką, grubą i miękką poduszką oraz siadanie niżej, czyli na podłodze.

Od kiedy stałym elementem wystroju skrzyni stała się poduszka z ławki ogrodowej wspólne wycieczki są czystą przyjemnością

W przyszłości muszę zrobić poduszkę pod wymiar skrzyni, obecna jak widać jest nieco za wysoka

Zbyt miękka poduszka, dużo emocji związanych z jazdą, dużo świeżego powietrza, brak drzemki w środku dnia i nie mogło się to skończyć inaczej. Na szczęście miejsca w skrzyni też jest dużo :-)

Jazda bez pasów bezpieczeństwa

Aktualności na dziś:
Łożysko główki ramy 'niechcący' przyspawane na etapie budowy ramy zostało usunięte przy pomocy szlifierki i zastąpione nowym, otoczonym dużą ilością smaru. Doszła też linka hamulca przedniego, którą jeszcze muszę dobrze przymocować. Efekt prawie-końcowy wygląda tak:

Całość robi wrażenie. Jest to zasługa przede wszystkim rozmiaru i oczywiście 'taczki' z przodu. Po pierwszej przejażdżce daje się we znaki krótka sztyca siodła (do wymiany w przyszłym tygodniu) oraz brak przerzutek. Obecne przełożenie jest dobrane tak, żeby bez większych problemów jechać z większym ciężarem w skrzyni. Odbywa się to kosztem prędkości. Jeśli chcę jeździć podobnym tempem co reszta rowerzystów i na dystansach dłuższych niż 5 kilometrów muszę jeszcze zainwestować w przerzutki. Jak tylko zdecyduję czy wybrać tradycyjne przerzutki zapożyczone z roweru górskiego czy też piastę z wbudowanymi przełożeniami (której zdecydowanym plusem jest możliwość zmiany przełożeń podczas postoju) wezmę się do dalszej pracy.

Żeby bezpiecznie i zgodnie z przepisami wozić syna w środku muszę jeszcze wyposażyć skrzynię w pasy bezpieczeństwa.

Postępy w budowie, pierwsze wrażenia z jazdy

Kolejny weekend przyniósł kolejne postępy w pracach nad ukończeniem roweru transportowego. Jak to czasami bywa z budową prototypów dotrzymanie założonych terminów nie zawsze się udaje. Jest marzec, zgodnie z planem rama miała już być zrobiona i pomalowana. Wszystko wskazuje na to, że ten etap zakończy się za ok. 2 tygodnie, czyli opóźnienie względem planu wyjściowego wynosi 3 tygodnie.
Stan na dzień dzisiejszy: udało się w końcu skrócić rurę sterową do bardziej proporcjonalnej długości. Nie obyło się bez niespodzianek - podczas spawania dolnej części przez przypadek do ramy przyspawane zostało łożysko. Przed pomalowaniem ramy trzeba będzie je wyciągnąć i zastąpić nowym. Miejsca łączenia rury z ramą wyglądają dobrze, po dokładniejszym przeszlifowaniu i pomalowaniu powinny być niewidoczne.

Rura sterowa od dołu jest jak najkrótsza żeby maksymalnie zwiększyć prześwit. Co prawda nie przewiduję podjeżdżania pod wysokie krawężniki, ale pod spodem muszę w przyszłości zmieścić konstrukcję podpórki.

Konstrukcja musi być bezpieczna, wygodna w użytkowaniu i estetyczna. Aby była bezpieczna planowałem poprowadzić dodatkową rurę poziomą łączącą rurę sterową z rurą siodłową. Wzmocniłoby to całą konstrukcję, a zwłaszcza rurę sterową, której jedynym punktem zaczepienia jest połączenie z dolną rurą ramy. Niestety przeszkadzałoby to w wygodnym użytkowaniu przy wsiadaniu i zsiadaniu i nie do końca spełniało kryterium estetyczne. 

Kompromisem pomiędzy estetyką a stabilnością konstrukcji jest kawałek blachy wspawany pomiędzy rurą sterową a poziomym profilem ramy. Liczę na to, że rura sterowa zostanie nieco wzmocniona po zamontowaniu skrzyni.

Jednym z elementów wyróżniających rowery long john od zwykłych jest konieczność poprowadzenia drążka kierowniczego od dołu rury sterowej do widelca. Po raz kolejny przydały się do tego elementy ze starego roweru który już wcześniej wykorzystałem. Za uchwyt drążka kierowniczego na obu jego końcach posłużyły końcówki widelca roweru-dawcy. Co do samego drążka końcówki zostały zapożyczone z samochodu. Na pierwszy rzut oka, zwłaszcza przy widelcu, sprawiają wrażenie zbyt dużych. Na pewno są wystarczająco wytrzymałe i nie generują żadnych odgłosów.

Element mocowania drążka kierowniczego to końcówka widelca z innego roweru, na zdjęciu powyżej widać tymczasowy drążek kierowniczy wykorzystany do pierwszej jazdy próbnej

Z układem kierowniczym na miejscu nic już nie stało na przeszkodzie żeby po raz pierwszy przekonać się na własnej skórze jak jeździ się rowerem w którym przednie koło jest ponad metr przed kierownicą. Nie wiedziałem czego się spodziewać naciskając na pedała po raz pierwszy. Po pierwszych kilku metrach, zadowolony że nie upadłem, zauważyłem, że jest zdecydowanie inaczej niż na zwykłym rowerze. Utrzymanie równowagi wymagało ciągłych, nieco chaotycznych ruchów kierownicą a reakcja roweru na te ruchy była mocno opóźniona co utrudniało spokojną jazdę. Po kilku chwilach odniosłem wrażenie, że idzie mi coraz lepiej. Pomogło oderwanie wzroku od przedniego koła i skupienie się na horyzoncie. Jestem dobrej myśli i wydaje mi się, że dość szybko wyczuję jak bez większego wysiłku utrzymywać równowagę i pożądany tor jazdy. Wiem już też na pewno, że ze względu na długość roweru zawrócenie na chodniku czy ścieżce rowerowej bez zatrzymywania i cofania będzie niemożliwe.

Niepomalowany, bez błotników, bagażnika, osłon i skrzyni rower nie wygląda jeszcze tak jak powinien ale część związana z budową ramy jest już prawie zakończona. Pozostał montaż mocowań pod skrzynię i kilka detali takich jak odpowiednio wyprofilowany drążek kierowniczy oraz mocowania pancerzy linek hamulca przedniego i ewentualnej przerzutki. Uaktualniony harmonogram prac zakłada ukończenie tych elementów już w przyszłym tygodniu po którym będę mógł pomalować całość i rozpocznę budowę skrzyni.

Główka ramy, rura sterowa

Sezon grypowy w pełni, co przeszkadza nieco w terminowym kontynuowaniu budowy, ale dzięki wytrwałości Michała kolejny etap już za nami. Po nieco pospiesznych konsultacjach ustaliliśmy punkt w którym umieszczona będzie rura sterowa. Po nieco dłuższej dyskusji uzgodniliśmy, a raczej ja uparłem się, co do długości tej rury.

Przeciągnięty górą ramy sznurek wskazuje w którym miejscu powinna kończyć się rura sterowa gdyby miała być na wysokości przewidzianej przez producenta roweru. Ewidentnie zasugerowana przeze mnie długość rury jest zbyt duża.

Najprawdopodobniej zdecyduję się na wysokość skrzynki mniej więcej na poziomie na którym obecnie jest sznurek na zdjęciu powyżej, czyli rura sterowa będzie musiała być skrócona tak, by wystawała kilka centymetrów powyżej. Mam nadzieję, że po skróceniu kierownica będzie odpowiednio wysoko, by nie uderzała mojego syna w głowę podczas skręcania ;-)

Po założeniu kierownicy od razu rzuca się w oczy jak bardzo nieproporcjonalna do całości jest tak długa rura sterowa. Ewentualną potrzebę ustawienia kierownicy wyżej zapewni dłuższa sztyca.

Planując budowę roweru spodziewałem się, że popełnię kilka błędów. Na obecną chwilę wydaje mi się, że upieranie się przy tak długiej rurze sterowej było jednym z nich, mam nadzieję, że jej skrócenie nie będzie drugim